Nadat de tolk het ons per ongeluk verklapte en de crew ons super geheimzinnig vroeg onze vloeistoffen te scheiden reageerde ze geschokt dat we er achter kwamen dat we zouden gaan vliegen. Aangezien onze slaapspullen niet mee konden in het vliegtuig transformeerde we allemaal in een soort blanke Oprah Winfrey’s die al onze spullen weg gaven ‘’You get a matras, And you get a matras, and you!’’.
Na onze heerlijke vlucht en wat waarschijnlijk het enige stukje kwalitatieve slaap was dat ik tot nu toe deze reis had gehad, kwamen we aan in Krabi, het zuiden van Thailand. We werden met onze taxi naar ons nieuwe huisje gebracht waar we opgewacht werden door meer kippen, geiten, grote koeien en nog veel grotere sprinkhanen.
Tuurlijk was het mijn taak de enorme sprinkhaan even te verwijderen maar toen hij zich op mijn hand afzette voor zijn sprong en mijn schouder bijna uit de kom sprong besloot ik hem maar met rust te laten. Na wat hulp van onze zeer geliefde buurman, Tito (die eruit zag alsof hij een thuissauna had omdat hij elke dag met alleen een handdoek om zijn middel liep) was het tijd om weer lekker onder onze klamboes te kruipen en te gaan slapen.
Na deze nacht wist ik het zeker. Het kon niet anders. Warner bros moest wel kippen, baby’s, pomeranians en nu blijkbaar een moskee inhuren om ons elke nacht klaarwakker te maken zodat we overdag als wrak op beeld zouden verschijnen. Deze keer hadden we misschien niet de vaak voorkomende huilende baby. Nee, we hadden iets veel fijners. Deze keer begon de huishaan (ja huis-haan dat lees je goed, deze relaxte de hele dag op een balk binnen bij de badkamer) om klokslag half 4 te testen of zijn keel het nog deed. En als je door de kraai intervallen heen weer in slaap wist te vallen probeerde om half 6 de gebedsruimte 10 meter verder op met het volume op standje onmogelijk heel Krabi te bereiken met het ochtendgebed. Het is zacht uitgedrukt als ik zeg dat dit zeer nadelig was.
Gelukkig mochten we de dag erna weer vroeg op staan om aan de slag te gaan en na een ritje met onze geliefde bus en tong loze chauffeur kwamen we aan bij iets dat leek op water.
Realiseer je dat we nu al langer dan een week in het warme Thailand waren en nog geen druppel water hadden gezien. Ik was ontzettend blij maar ik twijfelde of iedereen mijn mening deelde.
Na het discussiëren over de mogelijkheid of het misschien een Thais zwembad was werd ons verteld dat we bij een garnalenkwekerij waren aangekomen. Zonder verdere uitleg kregen we geweldige schoentjes en werden we het water in gestuurd.
Na een super duidelijke (lees ongelofelijk slechte) uitleg van de medewerkers hadden we eindelijk door wat de bedoeling was. Het idee was om in een vierkant te lopen en de helft van het zelf gegraven meertje in te sluiten om vervolgens het net strak te trekken en de garnalen er uit te vissen. Na 1 rondje dacht ik bij mijzelf ‘’ Waarom, en het is maar een ideetje, trekken we niet gewoon het net van de hele rechterkant van het meertje naar de linkerkant en vangen we alles in 1 keer? Natuurlijk was mijn Thais na 1 week in thailand nog niet zo ontwikkeld dat ik mijn grote vriend kon overtuigen het eens anders proberen. Wat resulteerde in zon 35 x hetzelfde ritueel herhalen.
2 mensen liepen het water in en volgde de lijn om een vierkant te creëren met de onderkant van het net waar lood aan bevestigd was en de bovenkant dat dreef. Na het sluiten van de cirkel werd de onderkant dichtgetrokken door degene op het land en moesten degene in het water met een emmer de garnalen verwijderen uit het net. Voor mij was het puur werk maar voor Mitchell werd het een ander verhaal. Blijkbaar was het niet alleen in Nederland duidelijk wat het betekende hoe Mitchell bewoog en reageerde op dingen en een van de Thais medewerkers vond dat wel spannend.
Gelukkig was ik zeer ondersteunend in het afwenden van deze ongewenste verlangens en wist ik de medewerker Mitchell zijn naam te leren en zo te positioneren dat hij en Mitchell samen de netten moesten binnen halen. Ik ben een echte vriend haha.
Na 4 uur in het water doorgebracht te hebben leek het wel alsof mijn nagels en huid vettig en oranje werden.
Mijn nagels verkleurde en over het algemeen begon het er niet bepaald beter uit te zien. Gelukkig vonden we al gauw de oorzaak. Een groot blauw vat met een uitgebreide waarschuwing. Dit was het spul dat in het water werd gegooid om de garnalen ziektevrij te houden en op het etiket werd vriendelijk vermeld om contact met de huid, mond en ogen te vermijden. Daarnaast werden er nog wat specifieke dingen genoemd waarvoor dit product niet bedoeld was. Een voor een konden we bevestigen dat we ze allemaal gedaan hadden. Gelukkig.
Tijdens onze pauze kregen we nog de tijd om te praten met de eigenaar van de kwekerij. Hij gaf aan dat door de verhoogde consumentenvraag de prijs voor voer ontzettend hoog was geworden. Daarentegen was de prijs die hij terugkreeg voor zijn garnalen ontzettend laag geworden. Omdat hij geen ander werk kon doen en geen enkele mogelijkheid had dan de garnalenkwekerij om eten op tafel te krijgen kon hij niet anders dan zijn werk voortzetten en hopen op betere tijden.
Momenteel heeft hij een schuld van 2 miljoen Baht en probeert hij er het beste van te maken. Deze oneerlijke omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat hij en zijn familie van alle kansen op welvaart zijn ontnomen en dat hij zijn dagen doorbrengt in afwachting van betere tijden. Het blijft vervelend om dit soort verhalen aan te horen omdat het je een gevoel van onmacht geeft. Je weet dat je in je eentje geen verschil kan maken en het inzien dat ik helemaal naar Thailand moet reizen en letterlijk in de kwekerij moet staan en werken om ook maar een klein beetje te realiseren wat de negatieve gevolgen zijn van onze consumentenvraag geeft me nog minder hoop dat dit ooit gaat veranderen.
Er is zo iets groots nodig om mijn mening en visie te veranderen dus hoe gaan we dat in godsnaam bij iemand thuis net zo hard laten binnen komen?
Na de hele ochtend en middag gewerkt te hebben in de garnalen kwekerij werden we naar de volgende plek gebracht waar in een verwerkingsfabriek de gevangen en gekoelde garnalen klaar gingen maken voor hun eindbestemming, de vriezer en klant. Mijn beeld van de garnalen was niet veel verandert terwijl Sam bijvoorbeeld ineens wel een sterke mening had over het invriezen van de nog levende garnalen.
Mitch en ik vonden het moeilijk om te levelen met de plots sterke mening die ze ontwikkeld had en daar maakte we natuurlijk wat geintjes over. Maar wanneer je er over nadacht had ze natuurlijk wel een punt. Wat is het leven van een garnaal dan minder waard als dat van een hond of kat. Hoe wij naar een dier kijken bepaald wat wij van de waarde van het leven van een dier vinden. En aangezien wij geen goden zijn is het natuurlijk onzin om onderscheid in waarde te maken alsof wij bepalen wat mag leven en sterven. In mijn hoofd kwam alles neer op cultuur, de'' mensen zoals ik doen dingen zoals dit'' mentaliteit.
Alle culturen zijn verschillend en wat in de ene cultuur heilig is is in de andere belachelijk. De combinatie van een geloofsovertuiging die ons is aangeleerd door onze omgeving en het hebben van beperkt inlevingsvermogen bepaald waar wij waarde aan hechten. Een hond wordt in onze cultuur als vriend, compagnon en iets waar je je leven mee deelt gezien en omdat wij denken te weten hoe een hond zich voelt en hoe hij zijn leven ervaart zijn wij instaat ons in te levens en voelt het bekend. Omdat een garnaal in geen enkele manier gevoelens toont, denkt of lijk op wat wij zijn of doen in het dagelijks leven is het ontzettend moeilijk om emoties op te wekken voor het leed van een garnaal simpelweg omdat je je niet kan inbeelden dat het dingen op dezelfde manier ervaart als jou.
Hoe meer je cultuur iets aanbid en hoe dichter het doen en laten van het dier staat bij dat van een mens des de meer jij je kan inleven en des de meer waarde je aan het leven van een dier hecht.
Een mooi voorbeeld van het niet kunnen inleven in een dier vond die avond plaats. Alsof we in de zeik genomen werden sliepen we deze keer in een huisje op palen. Dit op zichzelf was helemaal niet erg maar bood een haan de kans om zich direct onder ons te bevinden en wederom om 4 uur s’ochtends (deze keer in surround sound) zijn keel open te trekken en 5 mensen hun leven hel te maken. Op dit punt kon ik en wilde ik mij niet inleven in de haan. Het leven van de haan was mij op dit moment bar weinig waard en had het prima gevonden als een of andere varaan hem rustig zou verwerken.
De volgende dag reden we naar de volgende locatie en merkte we eigenlijk direct dat de omgeving veranderde. De bergen werden hoger en de natuur werd mooier. We eindigde ergens wat de uitmonding van een rivier in de zee leek te zijn en waar Danielle bijna een nieuwe ketting kreeg toen ze de WC inliep en er een slang van het plafond naar beneden viel. We stapte in wat longtail bootjes en vaarde de gruwelijk mooie natuur van Thailand in.
Ontzettend hoge rotsblokken volledig begroeid met bomen, uitzicht over de zee en eindeloos vermaak voor ons ogen kwam ons tegemoet. Niemand van ons had eigenlijk een idee van waar we naar toe zouden gaan en aangezien de meeste uitjes resulteerde in zware arbeid, een trauma of een combinaties van die twee hoopte we op het beste. Na een aantal minuten intens genieten van het windje, de zon en de omgeving kwamen we aan bij iets wat er uit zag als een hoop bij elkaar gebonden houten vlotten met huisjes er op. Een zeewier boerderij! Dat was toch echt wel het laatste waar ik aan gedacht had tijdens ons bootritje.
Na een introductie en het proeven van verschillende soorten zeewier (dat in mijn beleving nooit lekker gesmaakt heeft) kwam ik erachter dat niet elke vorm van zeewier hetzelfde is en dat er ontzettend veel verschillen en smaken zijn. De grootste shock voor Krachtcoachkevin de eiwitmagnaat moest nog komen. 100 gram zeewier bevat namelijk tussen de 7,6 en 20 gram eiwit! Dat had ik nooit gedacht en toen ik te horen kreeg dat er geen landschap, geen water en geen voer nodig was om zeewier te laten groeien terwijl de smaak 100% mee viel in mijn beleving dacht ik voor het eerst bij mezelf dit zou nog wel eens de oplossing voor het hele verhaal kunnen zijn.
Vervolgens werd er gedeeld dat een zeewier plantage de grootte van Nederland heel Europa van eiwit zou kunnen voorzien. Holy shit! Dat zijn nog eens oplossingen.
Ik ben ontzettend benieuwd wat zeewier de komende jaren zal gaan doen en of het een rol zal gaan spelen als hoofdbron van eiwitten in de westerse cultuur. Voor degene die geïnteresseerd zijn, de zeewier eiwit shakes bestaan al.
