Na onze dagelijkse heerlijke wake up call door de HD camera op 10 centimeter van ons gezicht en een nacht van blaffende honden onder leiding van een kwaadaardige Pomeranian genaamd ‘Moeh Ping’ was het tijd om meer te leren over kip.
Na een geweldig thais ontbijt wat bestond uit een soort rijstepap met een gekookt ei gepropt in een plastic zakje maakte we ons klaar voor onze 2e werkdag. Gelukkig vond niemand het te vreten en gingen alle eieren naar Kevin. Project ‘’ Help kevin Thailand door’’ ging gestaag.
Aangekomen op de nieuwe locatie, een ontzettend grote fabriek, was het tijd voor een wardrobe change. Dressed to impress in onze blauwe gewaden met mondkapjes en handschoenen wandelde we de verwerkingshal in om honderden kippen aan vleeshaken voorbij te zien vliegen met daaronder honderden Thaise werknemers met messen.
In deze hal ging een volledige kip binnen 1 minuut naar een kaalgeplukt karkas. Na een kleine uitleg kreeg iedereen een plek toegewezen langs de vliegende lijken.
Samen met Mitch begon ik aan de lopende band kippenhalzen in vleeshaken te drukken en al gauw werd ik gepromoveerd.
Doorweekt van het kippenvocht schoof ik door naar de volgende functie waar ik een mes in mijn handen geduwd kreeg om vakkundig een lijntje te trekken op de rug van de kip. Easy-peasy-lemon-squeezy.
Op dit punt deed het mij weinig om de kippen te bewerken. Ze zagen er exact hetzelfde uit als in de winkel en voor mij was dit simpelweg gewoon kijken naar voedsel.
Nadat ik het lijntje onder controle had kreeg ik nog een upgrade naar de positie waar ik met een soort zig zag beweging vakkundig een poot moest lossnijden. Na de hulp van 4 medewerkers en 100 instructies ging dit natuurlijk nog steeds bedroeft slecht. Telkens als ik hem dacht door te hebben bemoeide mijn lieftallige collega zich er mee en besloot ik dat het tijd was om het fileermes als een echte professional met een vloeiende beweging in mijn duim te steken.
Na het oplopen van een mooi aandenken en de hevige behandeling door de bedrijfsarts (2 min.) werd ik gedegradeerd en ingezet als domme kracht voor het duwen van karren en het tillen van zakken. Ver weg van de scherpe dingen. Ik voelde me ontzettend intelligent en ik was trots op mijn talenten…
Na een aantal uren gooi en smijt werk mocht ik weer naast Charlotte staan die volledig geïntegreerd was bij continue lachende Thaise jongens. Geen zorgen, ze lachte net zo leuk naar mij als naar Charlott. Of wel zorgen?
Eindelijk was het tijd voor pauze. Het viel ons op dat de pauze niet heel lang was. Na een kritische blik op de klok bleek dat de klok in de verwerkingshal te vroeg stond en de klok in de cafetaria te laat. Al het personeel werd dus in de maling genomen zodat ze sneller weer aan de band stonden. Voor zover de rechten van de werknemers. Na een afgekapte pauze en het eten van 3 bakken rijst omdat iedereen behalve Kevin zijn eetlust kwijt was keerde we terug naar de hal om de dag af te ronden.
Na de laatste uurtjes in de kippenverwerkingsfabriek werd ons verzocht ons om te kleden en mee te gaan naar de volgende locatie. Uitgeput en met verkrampende handen reden we naar de volgend plek waar een behoorlijk onheilspellende lucht hing.
Het was een soort van mix tussen rotte eieren, rottend vlees en de geur die ontstaat wanneer je je eiwit shake beker een maand niet afwast. Kortom, zalig!
Eenmaal binnen werden we weer volledig bepakt met schorten, mondkapjes en handschoenen voordat de groep werd opgesplitst. De cameramannen verdwenen zonder wat te zeggen en vol spanning werd ons verteld dat we rustig mochten wachten. Toen we eindelijk naar binnen mochten komen werden we verwelkomt door dezelfde lucht als buiten. Alleen nu had deze shakebeker met rotte eieren en vlees 5 minuten in de magnetron gestaan.
Als een vuist tegen je kaak vulde de lucht onze neus en zagen we hoe de net geslachte nog warme kippen druipend van het bloed aan dezelfde lopende band leeg getrokken werden door medewerkers.
Natuurlijk kregen wij weer een opdracht en ik kreeg de wereldtaak om alle passerende kippen 1 voor 1 te ontmaagden door mijn hand bijna tot mijn elleboog in de nog warme karkassen te steken.
Het doel? Net als het leven, eruit halen wat erin zit. Na wat niet gewaardeerde grappen over spaghetti bolognese en darmen tegen Mitch en wat als een eeuwigheid duurde werden we naar buiten geleid om onze meningen te delen.
Maar de klap op de vuurpijl moest nog komen. En met deze klap bedoel ik niet de geweldige en natuurlijk niet te vergeten hilarische schuiver die ik maakte onder het toezicht van de Drone, nee de echte realisatiebom was dichtbij.
Charlotte en Sem waren volledig getraumatiseerd en na het ophangen van de half levende kippen aan vleeshaken aan de lopende band was voor hun de lol er toch echt wel af. In mijn hoofd was dit de eerste keer dat ik me realiseerde wat en leed die beesten wel niet ondergingen en dat dit toch echt niet de manier kon zijn.
Kort daarna werden we weer naar binnen geroepen om te zien wat er gebeurde met de kippen die met veel pijn en moeite door Sem en Charlotte werden opgehangen.
Op mijn slippertjes liep ik door grote warme plassen met roodbruin water naar een plek waar wij moesten wachten.
Met een grote cirkel zaag werden de kippen al spartelend en vechtend voor hun leven om het leven gebracht terwijl ze onderste boven langzaam leegbloedde. Iedereen was meteen stil en sommige lieten een traan. Ik denk dat iedereen daarna wel genoeg had gezien en wel wat tijd nodig had om dingen een plek te geven.
Onze nieuwe slaapplek was vlak achter de fabriek en zag er in ieder geval een stuk beter uit, alleen een beetje jammer dat het er rook naar de letterlijke dood.
Na een introductie van onze kamer die er aanzienlijk beter uitzag omdat het simpelweg een dak had was het tijd om ons weer te nestelen. Nadat ik mijn hoofdhuid had verwijderd door 4 keer mijn kop te stoten tegen de deurpost van 1 meter 50 en onze geweldige inlegkruisjes weer geïnstalleerd waren onder onze klamboes was het tijd om te koken. Natuurlijk stond er kip op het menu. Niet iedereen was hier even laaiend enthousiast over, ik was blij dat er eten was en dat we terug konden kruipen op onze matjes voor wat reflectietijd.
Na wat een geweldige nacht had kunnen zijn en wederom geblaf van de zeven vreselijkste honden op aarde gingen we op weg naar een alternatief voor kippenvlees.
In de eerste instantie dacht ik eigenlijk alleen aan tofu of bonen maar eenmaal aangekomen werd het al vrij snel duidelijk dat het zou gaan om iets wat kleiner was. Voor een simpele vervanging van kip had ik zelf nooit in de eerste instantie gedacht aan insecten. En de eerstvolgend stop zou een krekel boerderij worden.
Na een uitgebreide introductie en uitleg over hoe insecten weinig ruimte innemen, weinig voer nodig hebben, ‘’humaan’’ ingevroren konden worden en vervolgens makkelijk vervoerbaar waren was het tijd om te proeven.
Met lichte weerstand begon ik kleine hapjes te proberen en het knisperen van de pootjes tussen mijn kiezen was wel even wennen. Maar hé, eten is eten en ik zat nog lang niet op de 3000 calorieën die ik eigenlijk zou moeten eten.
Binnen no-time was ik gewend aan de behoorlijk op noten lijkende smaak en propte ik hand voor hand de krekels in mijn mond. In combinatie met een kokosnoot aangeboden door de lokale bevolking fungeerde dit als een lekker snack en in het gezelschap van een pitbull met kloten de grootte van 2 Jeu de bull ballen praatte we verder over de voordelen van alternatieven.
Ook werden we vervolgens naar een kippenboerderij gebracht die alles op de juiste manier deed. En met circulariteit werkte.
In het kort betekent dit dat we in plaats van een lineair gebruik waarin we iets aanschaffen, maken, gebruiken en vervolgens het restproduct weggooien kiezen voor een model waarin alle grondstoffen of processen hergebruikt worden of elkaar weer ondersteunen.
Zo werden deze kippen niet in het donker bewaard en vetgemest maar hadden ze de ruimte en werd hun mest gebruikt om rijstvelden te voedden, werd het rijst vervolgens geoogst en werd de rijstafval gebruikt om de kip weer te voedden.
In een circulaire economie zouden we dus leven in een wereld zonder afval net als hoe moeder natuur dit al in de eeuwigheid doet zouden we elke stap van de weg meer kunnen betekenen voor dier en milieu zonder dat we onze grondstoffen opgebruiken.
De kippen op deze boerderij waren bijna 2 x zo groot als die van de plofkippen boerderij en zagen eruit als een soort gespierde spijkers. Het oppakken van de warme kip gaf me alleen wel weer wat flashback naar tikkertje spelen met de binnenkant van zo’n 100 kippen per minuut in het slachthuis.
Na onze krekeltussenstop werd het tijd om de thaise keuken te ontdekken met Chef Won. Samen maakte we een heerlijk gerecht waarbij kip, thaise pindasaus en groente het bord vulde. Na 3 dagen vergiftigd te worden door Koriander en droge rijst te eten was dit een geschenk uit de hemel. Je vind het recept hieronder!
