Nadat ik net een week terug was uit Barcelona voor een fitnessbeurs. Wat naast lezingen van 9-5 resulteerde in stappen van 7 tot 4 in de ochtend. Was het al weer tijd. De reis naar Thailand zou gaan beginnen en ik, georganiseerd als ik ben, moest de avond van te voren nog mijn tas inpakken.
Na eindeloos besluiten of ik een kussen in me tas zou proppen of een extra zak met verstopte proteïne repen, besloot ik toch dat schoenen wel handig waren. Een 10 voor organisatie.
Ik werd op schiphol gedropt door mijn moeder en na een uitgebreid afscheid van Chevy (mijn engelse stafford) liep ik redelijk gespannen Schiphol binnen. Natuurlijk bij de verkeerde deur waarna het even duurde voor ik het door had dat iedereen 20 meter verder op stond.
Charlotte, Danielle en Sam stonden al klaar maar helaas geen teken van Hans. Als snel bleek waarom. Jennifer introduceerde de nieuwe 5e reiziger die ons zou gaan vergezellen in de Thaise landbouw en keuken. Enter mitchell!
Ik moet eerlijk zeggen in de eerste instantie dacht ik ‘’Joe daar gaan we kevin is dus wel de enige kerel en dit wordt elke avond nagels lakken en haar stylen’’ maar die gedachte ging snel veranderen.
Na een uitgebreide ‘super’ professionele controle van de duane stagaires werden we getrakteerd op gratis eten om vervolgens in een vliegtuig te stappen waar 11 uur lang een huilende baby rustgevend krijste om er zeker van te zijn dat er niemand zou slapen.
Na het lezen van mijn marketing boek en het kijken van 4 films besloot ik dat het hoog tijd was om de wondere wereld en de wijde vlaktes van het vliegtuig toilet te verkennen.
Tip voor mensen die langer dan 6 uur vliegen, pak om de 3 uur even een toilet yoga sessie en laat het bloed weer een beetje stromen met geweldige zelf bedachte poses zoals de downward deur.
Helemaal doorbloed en vol frisse moed kroop ik weer terug in mijn 70 cm beenruimte om eindelijk in slaap te vallen! Maar gelukkig wist het lot een leuke twist te geven aan het onderbreken van al mijn pogingen tot slaap door mij na 3 minuten slapen wakker te laten maken door de stewardese voor een bekertje ijs. Want wie wil er geen ijsje om 03.00 snacht's.
Hoe dan ook ik overleefde de reis en we landde veilig in Bangkok.
Iets zei me al dat dit ging gebeuren maar blijkbaar was dit een ontzettend grote schok voor de andere. Na het landen werd namelijk direct gevraagd om onze telefoons in te leveren. Gelukkig had ik mijn online cliënten op de hoogte gesteld en alles in werking gezet om de nodige automatische motivatie stokken tussen alle open deuren te steken.
Ik was ontzettend blij om het eens 2 weken zonder telefoon te proberen en te kijken wat het me bracht. Er is 1 ding wat het me zeker bracht en dat was 80% meer piece of mind. Na het telefoon drama stapte we in een busje niet wetend hoe lang en waar we naar toe zouden rijden.
Na een behoorlijke tijd en wat gesprekken over de beste vormen van voeding, hoe het idee van detoxen belachelijk was en hoe ik na 5 uur plas ophouden een soort van biodiesel had gecreëerd die de bus de laatste meter wel zou kunnen helpen kwamen we aan bij een soort constructie wat toch wat weg had van de muren van een Thais concentratiekamp.
Niet dat ik specialist ben op het gebied van Thaise concentratiekampen maar gezellig was niet het woord dat ik zou gebruiken om de locatie te omschrijven.
Uiteindelijk werd ons medegedeeld dat dit ons 4 sterren hotel zou worden voor de nacht en na een uitgebreide rondleiding van 3 stappen realiseerde we ons dat het slapen de eerste nacht een feest zou worden. Buiten het feit dat er een mega jetlag op de loer lag keken we naar een behoorlijk lange nacht op een matje de dikte van een inlegkruisje, een badkamer met een kraantje op kniehoogte en een bruine wc (dit was geen interieurkeuze).
Er werd met ons gedeeld dat de mensen die daar woonde 40 dagen werkte voordat ze ook maar 1 weekend vrij hadden en dat ze in die tijd verbleven in dezelfde kamers als ons. Dit was misschien wel de eerste realisatie dat dit een heel ander verhaal zou worden dan cocktails aan het strand.
Toen het avond eten werd geïntroduceerd werd ik herinnerd aan een geweldig feit. In de Thaise keuken vinden mensen het leuk om hun eten volledig te verpesten door kleine stukjes hel met zeep smaak over het eten te strooien. Je raadde het vast al maar ik heb het dus over koriander.
Na uit dankbaarheid zonder te klagen het avondeten te verwerken, 3 kikkers uit de badkamer te verwijderen en een uur waar-is-de-mug in onze klamboe te spelen was het tijd om naar bed te gaan.
Na de langste nacht van mijn leven door een jetlag, een waterbed (omdat Mitch mijn beker omgooide), de heerlijk zachte betonnen vloer en je raad het niet, een huilende baby werden wij gewekt om aan tafel te gaan. Ontbijt: koriander soep. Sssssssuper.
Toen pas werd ons verteld dat we op een kippenboerderij verbleven, en niet zomaar een kippenboerderij een plofkippenboerderij. Na ons dagelijkse babbeltje met Jennifer Hofman en de eigenaar van de kippenboerderij hijste we ons in onze laarzen om gewapend met een mondkapje door de ietwat matige chemische reiniging (een sproeier waar 4 druppels van iets waarvan ik hoopte dat het water was uit kwam) te lopen naar waar de kippen zich bevonden.
De deuren gingen open en we kwamen in een ontzettend grote en niet bepaald fris ruikende hal of stal waarin duizenden kippen vol gemest in het donker tegen elkaar aan stonden. Je kon goed zien dat dit niet de kippen van Oom jochem’s boerderij waren en dat ze eerder waggelde dan liepen om vervolgens na een paar stappen neer te ploffen op de grond.
Deze uit de kluiten gewassen kippen groeide binnen 6 weken van kuiken naar plofkip en dat was aan alles te zien. Veren waren op sommige plekken niet gegroeid, de kip zijn achtereinde was helemaal stuk van het continue ontlasten en de vleugeltjes waren totaal niet in proportie met de grote lichamen. Na het vullen van de voederbakken en de kippen water te geven stond mijn lieftallige co-deelnemer helaas op een kip die niet op tijd de laars kon ontglippen. Eerlijk is eerlijk er kwam al weinig leven bij kijken maar na de final blow van de laars zag je dat het licht in zijn ogen langzaam weg ebde.
Sam vond het ontzettend vervelend en dat begrijp ik zeker alleen we stonden in een hal met duizenden kippen en toen we zagen hoe de kippen half levend in zakken werden gestopt om te sterven was het voor mij moeilijk om er een heel drama van te maken.
Nadat iedereen besloot dat ze de kip niet in de zak wilde laten sterven bood ik aan om het leven van de kip te beëindigen. Niemand stond te popelen om het te doen en ik als echte dierenvriend geniet er zeker niet van om dieren pijn te doen. Maar in mijn hoofd kon ik niet zo hypocriet zijn dat ik thuis rustig 4 kippen in de week wegwerk en dan nu ineens ga doen alsof ik niet weet waar die kip vandaan komt of wat er moet gebeuren op die kip op mijn bord te krijgen.
Het was geen fijne ervaring maar het heeft me wel meer respect gegeven voor waar vlees vandaan komt.
Nadat sam, Charlotte en ik een beetje waren bijgekomen van alle indrukken mochten we weer praten met Danielle en Mitchell die naar mijn mening een nog minder fijn klusje hadden gehad.
Gelukkig was het tijd voor lunch en na de koriander kip en de koriander soep kregen we kleine bakjes rijst, met misschien 4 gram groente en 1 stukje kip. Ik gaf er niks om. Het was tijd om de schade in te halen en waar de rest hun eetlust verloren had kon ik mijn slag slaan en 4 bakken rijst naar binnen werken.
Thuis at ik rond de 3000 calorieën en hier was ik niet verder gekomen dan 6-800 dus ik was gelukkig met alles wat ik kon krijgen. Na een ongelofelijke sugardip van de berg rijst en het vechten tegen de jetlag in de bus wast het tijd voor de volgende bestemming...
