Op een doordeweekse niet vermoedende dag werd ik plotseling uit het niets benaderd door birgit wiens naam ik in mijn hoofd ongeveer 100 x als bridgit had uitgesproken.
Birgit vroeg mij of ik interesse had om mee te doen aan een kookprogramma waarop ik direct bij mezelf dacht ''hier heb je een recruiter die 50.000 man aanspreekt om een stel aparte mensen te werven die op Nederlandse tv voor lul komen te staan''. Daarnaast was ik nou ook niet bepaald een keukenprincesje.
Ik besloot vriendelijk ja te zeggen en geduldig te wachten op meer uitleg. Birgit vroeg mij vervolgens een motivatiemail te schrijven en die in te sturen. In deze mail beschreef ik hoe ik veel met training en voeding bezig was maar vooral op een functionele manier. Ik keek naar voedsel als een middel tot een doel en ik keek alleen naar wat het lichaam nodig had verder niet naar afkomst van eten.
4 weken voordat dit mail contact plaats vond nam ik heel toevallig contact op met een veganistische Duitse vriend van me om hem te vragen naar wat tips over een duurzamere omgang met voedsel. Rustig maar... het was maar een gedachte. Het daadwerkelijk doen was nog mijlenver uit de kust en ik had toch echt wel een flike trap in de rug nodig. Zo eentje als in 300 waar King Leonidas ''This is sparta!'' schreeuwt voor hij zijn kracht uitoefent op zijn slachtoffer.
Na het mailtje voelde het alsof ik door was naar de volgende ronde en werd ik gevraagd om een motivatie video te delen. Toen kwam ik erachter dat dit niet zomaar een filmgroep was waar ik mee aan het praten was maar dat het ging om Warner Bros!
Super vet natuurlijk ! Alleen het daaropvolgende nieuws was dat de laatste filmdag 1 dag na mijn vlucht naar Sri Lanka zou plaats vinden. Wat simpel gezegd betekende, vette pech.
Toch vroeg Warner Bros me om de video te sturen. En alsof het zo moest wezen had ik net sinds 2 weken een filmstudio in me schuur gebouwd voor de kck academy, mijn online coaching platform. Ze zeggen toeval bestaat niet, wie weet.. het kwam allemaal in ieder geval wel net lekker uit. Na het maken van de video kreeg ik een positieve reactie en de moeilijke vraag of ik de datum voor mijn reis naar Sri lanka eventueel kon verschuiven. Dit was dus wel even en dingetje.
Om uit te leggen waarom nemen we even een zijstapje naar een ander verhaal.
20 Oktober startte de bijeenkomst en uitleg van het Tuk Tuk Tournament 2019 in Sri Lanka en yours truly was van plan om met mijn beste gabber Patrick Klein Nederland te vertegenwoordigen in een 15 dagen durende puntenrace tegen teams uit andere landen in een Tuk Tuk.
Gruwelijk toch?
Alleen om mee te kunnen doen moest ik eigenlijk 20 oktober al in Sri Lanka zijn. Na contact te hebben gehad met de organisator was het prima zolang ik maar 21 oktober voor 09.00 aanwezig zou zijn en Patrick wel gewoon 20 oktober aanwezig was. Ik dacht toch dat Patrick niet heel happig was om even 500 euro neer te leggen omdat Kevin zo nodig op tv moest dus dat zou goed komen.
Na de mededeling dat alles een go zou zijn was het tijd voor de green screen auditie. Ik ben altijd eerlijk en ik probeer te leven volgens de regels van ‘hypertransparancy’ wat eigenlijk betekent dat alles en iedereen mag weten wat ik denk en doe. Maar door sommige verhalen te vertellen beïnvloedt je wel andere mensen dus had ik wel moeite een soort afgekapte versie van mezelf te delen.
Want laten we heel eerlijk zijn de beste verhalen kan je meestal niet met iedereen delen.. Laat staan op tv!
Hoe dan ook ik had de motivatie gesprekken overleefd en de video opnames achter de rug. Nu was het tijd om te wachten. Na 2 weken werd ik op de terug van Bloemendaal naar Amsterdam gebeld door Birgit met het nieuws dat Kevin zou gaan meedoen aan het programma. Supertof natuurlijk alleen of ik wel even 2 hele weken wilde blokken in me agenda.
Joe…
Dit zou dus betekenen dat ik eerst een week naar Barcelona zou gaan voor een Fitness seminar, vervolgens 1 week terug zou zijn om 2 weken vrij te houden voor het programma om daarna 2,5 week naar Sri lanka te gaan voor een race. En dat terwijl ik een interne opleiding aan het schrijven was voor een sportschool keten, mijn online coaching platform verder ontwikkelde, 40 uur in de week personal training gaf en daarnaast ook nog van plan was af en toe te slapen.
Ik dacht: Nou ja, zorgen voor morgen. Eerst maar even focussen op het feit dat we dit gaan doen!
Deze focus duurde precies 1 avond en daarna besloot mijn lichaam zich volledig tegen mij te keren. De volgende 4 dagen leefde ik in een slaapkamer met af en toe een uitstapje kruipend naar de badkamer. Ik viel 6 kilo af en kreeg een heerlijke knapperige koortslip. Super! Want we hoeven pas woensdag te filmen en dat was pas over…. 2 .. dagen.. Er bleef weinig van me over na die dagen en het enige voordeel was dan ook dat het laatste beetje vet van mijn lichaam ook volledig weg was.
Gelukkig wist ik het dankzij mijn dokter te overleven tot de contractondertekening op de maandag en hoopte ik met mijn hele hebben en houden dat ik woensdag, de eerste filmdag, beter zou zijn.
Dinsdag was ik 60% daar maar nog lang niet waar ik moest zijn, mijn ingevallen bek en lijkbleke wangen schreeuwde nou niet bepaald ‘’film mij alsjeblieft met een full hd 4k camera van 2 bij 2’’. Ik dacht bij mezelf als ik nou maar 1 nacht goed slaap dan zou dat al een wereld van verschil maken.
Daarom besloot ik een iet wat grotere dosis phenibut (zenuwstelsel dimmer) te nemen. Voor mij werkt dit altijd als Knockout powder en die nacht sliep ik als een roosje. Helaas gingen de phenibut en kuur die ik had gekregen niet helemaal lekker samen. Of juist helemaal top samen, net hoe je het bekijkt.
Onderweg naar het museumplein voor de eerste filmdag probeerde ik de toxiciteitsgrens van cafeïne te bereiken door 2 cafeïne pillen en 2 red bulls te nemen zodat ik een klein beetje representatief kon overkomen in plaats van het dode vogeltje te zijn die ik me voelde.
Redelijk oke haalde ik Amsterdam en na de andere deelnemers te hebben ontmoet was ik ready to go. We spraken af bij cafe cobra op het museumplein en vervolgens liepen we met 4 camera’s op onze snufferds naar RIJK een sterrenrestaurant naast het rijksmuseum waar we kennis maakte met Joris Bijdendijk.
Ik had het idee dat de andere deelnemers een stuk zenuwachtiger waren en het allemaal en beetje spannend vonden. Ik denk dat mijn hartslag die ochtend niet boven de 70 is gekomen. Ik focuste me vooral op het niet doodgaan en een beetje knap de dag doorkomen. Verder vond ik alles wel best. Na de ontmoeting met de topchef werden we meteen aan het werk gezet in de keuken waar iedereen een eigen klus kreeg.
Nu niet meteen denken aan romantisch en experimenteel koken want we werden gewoon aan het werk gezet.
Ik kreeg de nobele en bescheiden taak om de schil van in zout geweekte citroenen flinterdun te verwijderen en vervolgens in strookjes en daarna in blokjes te snijden. Precisie, geduld, fijne motoriek alles wat je nodig hebt om te doen wat er van mij verwacht werd en heel toevallig alles wat deze man ook niet heeft. Good times.
Dus na 30 minuten (voor mijn gevoel 4 weken) citroen snijden zag Joris ook dat dit geen wereldsucces was en nam hij ons mee naar de eettafel om iets te doen wat ik daarentegen wel heel goed kan voedsel consumeren.
Hier kregen we 3 rondes van 3 verschillende gerechtjes die Joris serveerde in zijn restaurant. Het was tof om te horen hoe gepassioneerd Joris over eten praatte en door het verhaal achter de maaltijd te weten begon de smaak zich ook te vormen in je mond.
Het was een aparte belevenis maar aangezien ik nog steeds 3 kilo onder me normale gewicht zat en s’ ochtends niet had kunnen eten omdat ik zo stoned als en garnaal was kon ik me alleen maar focussen op kwantiteit boven kwaliteit.
Vervolgens kwam er een leuke blonde dame aan tafel zitten, ik herkende haar wel van iets op tv dat ik ooit had gezien maar kon me niet meer herinneren wat. De andere deelnemers zaten meteen op het puntje van hun stoel.
Het enige wat ik dacht was ‘’ow, die zal wel in het restaurant gezeten hebben en die roepen ze er even bij want dat zou leuk zijn voor de kijkers’’.
Mijn focus was weer 100% bij het eten op het bord.
Jennifer Hoffman (bekend van de luizenmoeder, dokter Tinus en nog een hoop andere shows die ik nog nooit van mijn leven heb bekeken) vertelde een lang verhaal en op een gegeven moment besloot ik toch maar even te luisteren. Binnen 10 seconden na mijn besluit om te luisteren viel het volgende:
En daarom wil ik jullie meenemen om te wonen en te werken in thailand.
‘’ja is goed..’’ ik dacht eerst dat we in de zeik genomen werden maar mevrouw Hoffman was bloedserieus.
Oke, die zag niemand dus aankomen,
Ik begon te bedenken wat het allemaal zou kunnen in houden en mijn hartslag bereikte voor het eerst in de afgelopen 6 dagen weer de 90 terwijl Hans een van de deelnemers naast mij en nieuwe kleur rood probeerde te ontdekken met zijn gezicht.
Vervolgens bespraken we nog even het fijne en kregen we dus te horen dat wij keihard aan de bak moesten op de rijstvelden in Thailand. Daarnaast zouden we in kaart gaan brengen waar ons eten vandaan komt en hoe de duurzaamheid van eten invloed op dit alles heeft.
Toch wel mooi hoe ik 4 weken geleden voor het eerst in me leven interesse had in duurzaamheid door minder vlees te willen eten en dat ik nu ineens naar Thailand gestuurd wordt om first hand mee te maken wat voor impact dit allemaal heeft.
Nadat alles gefilmd was en alles getekend was zat er nog maar 1 ding op en dat was het vertellen aan me ouders. Verder was het tijd voor geduld en het maken van een lijstje met dingen die mijn leven in Thailand een stuk leefbaarder zouden gaan maken.
Eerste uitje
Tijdens de 2e keer dat we elkaar zouden zien gingen we met ze alle naar een foodtruck festival waar we de kans kregen om de Aziatische keuken wat meer van dichtbij te zien en te praten over onze voorkeuren wat betreft eten. We kregen wat tijd om elkaar te leren kennen en te praten over onze interesses en afkomst. De deelnemers waren als volgt:
Hans:
Die mee had gedaan met heel Holland bakt, zijn eigen kookboek had geschreven en actief bezig was met zijn manager om meer naam te maken.
Eerste indruk:
Beetje stille nette jongen die in mijn ogen iemand leek die alles wel volgens het boekje zou doen.
Danielle:
Die al een hoop was afgevallen en een hoop goeie gewoonteveranderingen had doorgezet van fastfood naar gezonder eten maar wiens pallet eigenlijk beperkt was tot rijst kip en broodjes met kaas. Alles was nieuw voor haar en met deze reis leerde ze een hoop eten kennen en bereiken.
Eerste indruk:
Rustige meid wie super beleefd overkwam en leek alsof ze vanwege haar cultuur nog niet veel dingen had meegemaakt.
Charlotte:
Wiens ouders een restaurant hadden gedurende haar hele jeugd en die journalistiek bestudeerde en een passie voor eten had. Haar doel was om voedingsjournalistiek te doen en uiteindelijk haar eigen boek te schrijven.
Eerste indruk:
Heee Blond! leuke vlotte babbel en gepassioneerd over wat ze doet.
Sam:
De laborante die veel met menselijk vlees werkte en daarnaast ook een wandelende vleesverwerker was. Ze beheerde de grootste koolhydraat arme facebook groep van NL dus dit kon nog wel eens leuk worden gezien mijn sterke mening hier over.
Eerste indruk:
Goed geklede meid, regelt een hoop en probeert alles net als mij op de rit te krijgen.
De omgeving van het fastfoodfestival zag er leuk uit en het was ontzettend rustig toen we aankwamen. Ik en hans waren allebei ontzettend wijs en hadden onze lange broek aangetrokken. Dit was fout nummer 1. Fout nummer 2 was geen zonnebrand mee nemen en fout nummer 3 een zonnebril met reflecterende glazen waarin je de camera kon zien. Deze mocht ik dus niet op.
Na het delen van onze quotes (kleine gesprekjes met onze mening) kregen we van de regiseur een hoop muntjes in onze handen geduwd en mochten we 1 voor 1 eten halen. Binnen 10 meter stond een mega BBQ met grote bergen Vlees. Natuurlijk biologisch vlees van een juiste afkomst, maar niet dat dat mijn keuze toen beïnvloedt had.
Na nog wat leuke gesprekken over voedsel voorkeuren was het tijd om naar huis te gaan en te wachtten op ons vertrek naar THAILAND!
