Het was tijd, oude kleren aan en vroeg op om op de verkapte Thaise Harley met ruimte voor 8 personen richting onze werkplek te rijden. Na een heerlijk ritje was onze bestemming bereikt en werd al snel duidelijk wat de bedoeling zou zijn.
Naast ons zagen we een in blubber en water bedekt voetbalveld waarin 2 arbeiders plantjes aan het planten waren en na het verkrijgen van onze thaise sombrero werden we direct aan de slag gezet.
Het doel was om plukken van de mat met rijstplantjes af te trekken en deze ongeveer 2 handen uit elkaar te plaatsen. De plukken mochten niet te groot en niet te klein zijn en de eerste 5 minuten waren nog best leuk. Daarna begon het feest pas echt.
Aan de medewerkers hadden we eigenlijk weinig aangezien hun feedback om de 5 minuten bleek te veranderen. Dan moesten de plukken weer kleiner en dan moesten ze weer groter en als je om uitleg vroeg dan kreeg je een geweldige ‘’ Mmm, Mmm, Mmm Mmm’’ waarna je alleen kon denken ‘’Top thanks, nu weet ik precies wat ik moet doen...’’.
Deze dag voelde als een eeuwigheid en toen we eindelijk pauze kregen, met de hoop dat dat het einde betekende, werden we al gauw weer verslagen teruggestuurd om het veld af te maken. Eenmaal op driekwart aangekomen realiseerde we ons dat de matten opraakte en dat we geen plantjes meer hadden om in de grond te steken. Dit kon maar 1 ding betekenen! Het einde was in zicht.
Ondertussen had ik belachelijk veel pijn in mijn rug van wat ik toen dacht dat een blessure was die al een jaar sluimerde. Achteraf bleek dat ik een groeiafwijking had genaamd Schmorlse Noduli (ik heb die naam ook niet bedacht) en dat het niet heel raar was dat ik mijn rug voelde.
Iedereen was opgelucht en dacht dat dit het einde betekende maar uit een gesprek met de eigenaar van het veld bleek dat het normaal mogelijk was het veld te vullen met de hoeveelheid matten die we hadden gekregen en dat als het veld niet vol zou komen al de gewassen zouden sterven… Typisch gevalletje FML (fuck my life). Er zat niets anders op, we moesten door.
De bedoeling werd nu dat we voorzichtig alsof we door een mijnenveld liepen tussen de eerde geplante plantjes moesten zoeken naar te grote plukken om die te splitten en vervolgens achter in het veld weer te planten. Je kan je wel inbeelden dat we zacht gezegd niet blij waren. Mitch liet dat hard gezegd ook blijken.
Telkens als ik vandaag de dag het kleinste beetje motivatie verlies denk ik aan dit moment. Je bent dagelijks in een gebouw met een dak boven je hoofd waar elke machine zo is gemaakt dat jij op de meest veilige en comfortabele manier kan werken in de airconditioning. Terwijl deze 60 jaar oude vrouw met haar blote voetjes elke dag voorovergebogen in de brandende zon tussen de insecten zo’n 20.000 plantjes in de grond steekt zodat ze morgenochtend ontbijt kan hebben...
En guess what, ze lacht vaker dan jou. Ik realiseerde me hier oprecht dat het niet is waar je naar kijkt dat het verschil maakt, het is wat je ziet.
Met het geld dat we verdiend hadden (800 baht in plaats van 1000 baht omdat maar 3/4e van het veld gevuld was) moesten we dus EN onze kamer betalen aan de huisbaas wiens glimlach bijna zijn kaken ontwrichtte EN ons eten kopen voor de komende 2 dagen. De kamer kostte 500 baht wat betekende dat er 300 baht overbleef voor eten. Na een karige maaltijd van noedels en paksoi besloten we naar bed te gaan omdat we volledig gesloopt waren.
GELUKKIG! Was ook op deze slaapplaats de nachtrust ver te zoeken. Door te slapen in de tocht wat een goed idee leek vanwege de warmte was de helft verkouden. En de combinatie van deze verkoudheid met een idiote buurman die probeer met het volume van zijn ochtendradio een scheur in het universum te maken bracht ons weinig nachtrust.
De volgende dag stond ons weer een heerlijke bak smakeloze noedels met paksoi te wachten waarna we aan de slag mochten in de rijstfabriek. Hier hebben we vervolgens de hele dag met 5 man rijst geschept voor 750 baht. Waarvan natuurlijk 500 baht naar onze huurbaas ging en wat er dus voor zorgde dat er maar 250 baht overbleef.
Net genoeg voor 1 tostie bij de 7/11. Maar gelukkig hadden we nog de geweldige noedelsoep met paksoi die voor de derde keer op rij echt niet heel veel beter smaakte dan de eerste keer.
Stap voor stap werd de groep vindingrijker in het vinden van eten. Het verduisteren van zakjes saus van de cameraploeg, het lenen van kruiden van de noedels van buren en het zoeken naar kansen om ongezien meer eten te verdienen bij locals.
We vormde onze eigen kleine bende van ellende die er alles aan deed om de tijdelijke pijn van het smakeloze eten in combinatie met slapeloze nachten te verzachten.
Gelukkig was het tijd voor een nieuwe kooksessie met Chef Won en mochten we deze keer de sticky mango maken! Zoete sausjes, zoet fruit en hartige plakrijst samengevoegd in een heerlijk dessert. Elke kans die ik kreeg om wat in me mond te stoppen benutte ik en ik keek enorm uit naar ons eindgerecht omdat ik wist dat we deze mochten proeven!
Nadat iedereen zijn taak had vervult en de Sticky mango eruit zag om op te eten werd het tijd om te proeven. Ik denk dat dit de grootste teleurstelling van mijn leven was. Na zoveel dagen weinig en hetzelfde te eten lag hier een verse thaise mango met zoete kokossaus voor me die niet te vreten was…
Helaas had Sem het suiker en het zout omgewisseld in het bereiden van de rijst en was het simpelweg niet meer te eten. Het kleine dikke kind in mij liet een traan.
Na het werken en koken met rijst werd naast de harde arbeid een andere kant van het verhaal gedeeld. Door ons consumenten gedrag daalt de prijs voor rijst enorm. Zoveel dat degene die eigenlijk geen andere kansen hebben dan het werken in een rijstveld verhuizen naar de grote steden in de hoop om meer geld te verdienen.
Een groot deel van de meisjes in de grote en bekende seksindustrie van Thailand komen van de rijstvelden. Na het ontmoeten van 2 dames die tegen hun wil in hun kinderen hadden moeten achterlaten om hier te komen werken zodat ze voldoende geld hadden om ze op te voeden gingen Charlott en Sem mee in de bus om met ze te praten.
Na terugkomst waren ze behoorlijk over stuur en was het tijd om te kijken hoe het er aan toe ging op de werkvloer en dus in de striptenten, barren en prostitutie. Het was nog een behoorlijk uitdaging om dit in kaart te brengen omdat pottekijkers niet gewaardeerd werden. Iedereen had zijn of haar microfoon om en een van de Crew members probeerde voorzichtig met zijn telefoon te filmen.
Na een aantal keer bijna gepakt te worden zowel door de bewaking als ik bij mijn kroonjuwelen door een hoop verschillende dames besloten we maar een bar in te gaan.
Hier werden als een soort vleeskeuring allerlei dames op een podium met een nummer tentoongesteld en gedwongen om te lachen en te dansen. Er hing een grimmige sfeer en de dames waren vaak onder invloed of waren druk bezig zichzelf daar te krijgen. Na 5 minuten hadden we eigenlijk wel genoeg gezien en werd net voor we besloten te gaan de camera ontdekt. Een van de medewerkers greep naar de telefoon maar de ijzere grip van de cameraman liet niet los. Iedereen werd er bij geroepen en leek even goed mis te gaan. Maar gelukkig filmde de cameraman via een app waardoor hij kon laten zien dat er niks op zijn filmrol stond. Iedereen kneep hem en gelukkig gebeurde er verder niets. We besloten dat het hoog tijd was om de grijze en vies kijkende heren om ons heen te verlaten om wat te gaan eten en terug te keren naar de volgende slaap plaats.
Tot onze grote spijt reden we het centrum uit naar een of ander werk/seks hotel dat eruit zag als de favoriete plek van een seriemoordenaar. Het dak was deels ingestort en afgesloten, alle kamers stonden leeg, het zag eruit alsof het sinds 1748 niet meer schoongemaakt was.
Ik kon oprecht zeggen dat ik mijn lege kamer met betonnen vloer mistte. In die kamer wist ik tenminste dat er niks schuil ging achter enge smerige gordijnen, vieze kasten en met bloed besmeerde dekens. Maar gelukkig waren we niet alleen. Bijna alle kamer waren al gereserveerd door kakkerlakken ter grootte van je iphone die ik natuurlijk mocht verwijderen voor het slapen gaan.
Het enige in dit hotel wat smeriger was dan de kakkerlakken waren de bedden dus besloot ik op me vertrouwde matje ingewikkeld in een klamboe op het bed te gaan liggen. En zo viel ik gelukkig onze laatste nacht in slaap.
